Zebrany przez niego materiał został wykorzystany przez jego sekretarza Piero Antonio Serassi w dziele z 1759 – Vita di Torquato TassoPiero Antonio Serassi, La vita di Torquato Tasso scritta dall'abate Pierantonio Serassi, Bergamo : Locatelli 1790.
Jako archeolog zajmował się szczególnie Willą Hadriana w Tivoli, prowadząc z własnych środków wykopaliska, podczas których w 1736 odnalazł dwie nadzwyczajne marmurowe rzeźby centaurów, dzieło artystów greckich, a w 1738 słynną mozaikę gołębi. To ostatnie znalezisko zachęciło go do studiowania sztuki mozaiki. Efektem tych studiów było jego najważniejsze dzieło – traktat De musivisGiuseppe Alessandro Furietti, Iosephi Alexandri Furietti utriusque Signaturi Referendarii, Sacrarum Congr. Concilii, & Residentiae Episcoporum a secretis De Musivis ad SS. Patrem Benedictum XIV Pontificem Maximum. Roma : Apud Io. Mariam Salvioni typographum Pontificium Vaticanum, 1752. Stawiano sobie pytanie, dlaczego Benedykt XIV nie dał mu purpury kardynalskiej. Hipoteza przytaczana przez Gaetano Moroniego, że stało się tak, gdyż Furietti odmówił przekazania Muzeom Kapitolińskim posągów centaurów, wydaje się nieuzasadnionaIvano Sonzogni, "Una Biblioteca per i bergamaschi di gran talento, il cardinale Furietti e la fondazione della Civica", Bergomum, Bollettino della Civica Biblioteca, n. 2, 1994.