W 1987 roku wystąpił na mistrzostwach świata w Crans-Montana, gdzie zajął szóste miejsce w zjeździe. Podczas mistrzostw świata w Vail dwa lata później był czwarty w tej samej konkurencji. Walkę o brązowy medal przegrał tam z kolejnym Szwajcarem, Karlem Alpigerem. Największy sukces osiągnął na mistrzostwach świata w Saalbach w 1991 roku, ulegając tylko Franzowi Heinzerowi i Włochowi Peterowi Runggaldierowi. Następnie zajmował 19. miejsce w zjeździe podczas mistrzostw świata w Morioce w 1993 roku i na rozgrywanych trzy lata później mistrzostwach świata w Sierra Nevada.
Na igrzyskach olimpijskich w Calgary w 1988 roku zajął 12. miejsce w zjeździe, a w supergigancie nie ukończył rywalizacji. Podczas rozgrywanych cztery lata później igrzysk w Albertville swoim jedynym starcie zajął 13. miejsce w tej konkurencji. Brał też udział w igrzyskach olimpijskich w Lillehammer w 1994 roku, gdzie był czternasty w zjeździe, a supergiganta nie ukończył.
W 1996 roku zakończył karierę.