Wojciech Jan Szymański (ur. 26 czerwca 1928 we Włocławku, zm. 27 marca 2010 w Toruniu) – polski chemik specjalizujący się w chemii fizycznej, chemii jądrowej oraz radiacyjnej.
Życiorys Uczęszczał do Gimnazjum im. Ziemi Kujawskiej, a następnie do III Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Konopnickiej we Włocławku, gdzie w 1948 zdał maturę. W 1952 ukończył studia chemiczne na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Stopień doktora uzyskał na UMK w 1961, tematem rozprawy doktorskiej były Badania rozpuszczalności i wymian izotopowych w układach wodnych żelazocyjanków: kobaltawego, manganawego i cynkowego, a promotorem Antoni Basiński. Habilitację uzyskał w 1970 na podstawie rozprawy Niejednorodna wymiana izotopowa w układach osad-roztwór. W 1985 otrzymał tytuł profesora nauk chemicznych. W latach 1969–1998 pełnił funkcję kierownika Zakładu Chemii Jądrowej.
Był też taternikiem i himalaistą. W latach 50. i 60. XX wieku wspinał się w Tatrach. Był jednym z założycieli Koła pomorsko-poznańskiego Klubu Wysokogórskiego, a w latach 1964–1967 prezesem Koła Klubu Wysokogórskiego w Toruniu.