Długość świątyni wynosiła 24,5 m, transeptu 19,2 m, a szerokość nawy 11,5 m.
Wykopaliska wskazują, iż korpus główny miał być przypuszczalnie wydłużony w kierunku zachodnim, ale prace prawdopodobnie przerwano, kiedy siedziba arcybiskupa została przeniesiona do Gamla Uppsala. Nie jest jasne, kto był budowniczym kościoła, ale wymienia się zakon benedyktynów, którzy prowadzili działalność na terenie Sigtuny oraz miejscową gildię kupiecką. Pod byłą katedrą odkopano fragmenty murów, które, jak się przypuszcza, należą do jeszcze starszego, kamiennego kościoła, w takim razie jednego z pierwszych, jaki zbudowano na terenie Szwecji.
W XIII w., już po utracie statusu katedry, kościół św. Olafa stał się kościołem parafialnym.
Kiedy do Sigtuny przybyli dominikanie, rozpoczęli po 1240 budowę dużego kościoła ceglanego pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny, tuż w sąsiedztwie kościoła św. Olafa. Po wybudowaniu kościół Mariacki stał się kościołem parafialnym Sigtuny a kościół św.