W 1934 roku jedna z maszyn została zakupiona przez Royal Air Force jako dyspozycyjna. Pozostałe trafiły do lotnictwa cywilnego jako lekkie samoloty komunikacyjne. W 1934 roku egzemplarz o numerze rejestracyjnym G-ACJL wziął udział w długodystansowym rajdzie lotniczym MacRobertson Air Race z Wielkiej Brytanii do Melbourne w Australii. Po wybuchu II wojny światowej RAF przejął jeszcze dziewięć samolotów cywilnych, używając ich do celów łącznikowych i transportowych. Tylko jeden egzemplarz powrócił po zakończeniu wojny w ręce prywatnych właścicieli i był używany do końca 1947 roku.
Opis konstrukcji Airspeed AS.5 Courier był jednosilnikowym, wolnonośnym dolnopłatem konstrukcji drewnianej, krytej sklejką i płótnem. Napęd stanowił silnik gwiazdowy Armstrong Siddeley Lynx IVC o mocy 240 hp (179 kW) w wersji AS.5A lub Armstrong Siddeley Cheetah V o mocy 305 hp (227 kW) w wersji AS.5B. Jedna z maszyn była w celach eksperymentalnych wyposażona w silnik Napier Rapier IV o mocy 325 hp (242 kW). Podwozie było klasyczne, trójpodporowe z płozą ogonową, chowane w locie.
Bibliografia David Mondey, The Hamlyn Concise Guide to British Aircraft of World War II, Londyn, 2006,
Kategoria:Samoloty pasażerskie z napędem śmigłowym Kategoria:Brytyjskie samoloty transportowe Kategoria:Brytyjskie samoloty wojskowe II wojny światowej Courier Kategoria:Samoloty transportowe z napędem śmigłowym