Wcześniej znajdował się w opactwie Chiaravalle w okolicy Mediolanu, w kościele na ołtarzu w drugiej kaplicy prawego ramienia transeptu. Po raz pierwszy dzieło było wspomniane w traktacie Giovanniego Paola Lomazzo z 1590 jako dzieło Bramantego.
Inne środki wyrazu w przedstawieniu Chrystusa przy słupie zastosował caravaggionista Giovanni Battista Caracciolo (Battistello). Wpływy Caravaggia na jego obrazie widoczne są na pierwszy rzut oka. Postać Jezusa i oprawcy oświetlone są częściowo, przy czym widoczna jest jedynie cierpiąca twarz Mesjasza i muskularne plecy kata. Obraz bezpośrednio nawiązuje do Biczowania Chrystusa, które było jego pierwowzorem. Battistello zamiast trzech umieścił tylko jednego oprawcę. Kolumna stanowi u niego mało ważny element i jest prawie niewidoczna, podczas gdy u Caravaggia pełni ona ważną rolę kompozycyjną.
Biczowanie Do ciekawszych obrazów przedstawiających samo biczowanie należy obraz stworzony przez Lukę Signorelliego w latach 1475–1480. Został namalowany na desce topolowej i wraz z Matką Boską karmiącą pierwotnie stanowił część drewnianego sztandaru procesyjnego. Obraz nawiązywał do obowiązku biczowania się bractwa dei Raccomandati, dla którego został prawdopodobnie wykonany.