Do piśmiennictwa wprowadził jaskinię pod nazwą Zbojníkova diera (pol. Zbójnicka Dziura) w 1912 r. Gábor Strömpl. Z upoważnienia Komisji do Badania Jaskiń przy ówczesnym Węgierskim Towarzystwie Geologicznym prowadził on badania jaskiń Krasu Słowacko-Węgierskiego, jednak Šingliarovej Przepaści dokładnie nie pomierzył. 23 sierpnia 1934 r. byli na jej dnie na głębokości 55 m M. Gallo i K. Szontagh ze Štítnika, jak o tym świadczy napis na ścianie w centralnej części jaskini. W 1956 r. jaskinię eksplorował wspomniany wyżej V. Rozložník z towarzyszami. Sporządził on pierwsze plany jaskini, obarczone jednak błędami dotyczącymi głębokości przepaści. 24 czerwca 1988 r. w jaskini zginął tragicznie rożniawski speleolog Gari Kerekes, co upamiętnia niewielka tablica pamiątkowa przy wejściu.
W 1997 r. do badań jaskini włączyli się speleologowie z grupy Speleo Rožňava, którzy wraz ze speleologami z Liberca odkryli tzw. Drugie Jezioro (w zawale, tworzącym ograniczenie pierwszego jeziora). Od 2001 r. kompleksowe badania jaskini podjęli członkowie speleoklubu „Minotaurus” (Z. Jerg, V. Kóňa i J. Stankovič), którzy pokonali zawał w dotychczas znanym dnie jaskini i odkryli Trzecie Jeziorko o głębokości ok. 4 m.