Gerard Douffet i Matthias Stomer.
Nowatorstwo Caravaggia najbardziej dotyczy technicznej strony wykonania, opartej na skrajnie ostrym wykorzystaniu efektów światłocieniowych. Również typowy dla Caravaggia naturalizm, szczególnie widoczny w przedstawieniu postaci Judasza, wyprzedzał epokę, w której powstał obraz. Pewien dysonans w kompozycji budzi zbyt krótka lewa ręka Judasza, którą przytrzymuje on Chrystusa za ramię. Obecnie trudno ustalić, czy jest to błąd artysty, czy świadome uproszczenie mające na celu skrócenie odległości do Jezusa i nadanie dynamiki scenie.
Znaczną popularnością wśród krytyków cieszy się drugoplanowa postać młodzieńca z lampą. Najczęściej uważa się, że jest to autoportret Caravaggia, który tym samym stara się przekazać, iż wszyscy ludzie, także on, ponoszą odpowiedzialność za śmierć Chrystusa. Umieszczona z lewej strony postać św. Jana (lub św. Marka) ma ręce uniesione do góry w geście rozpaczy. Podobny gest wykonuje Maria Magdalena przedstawiona na innym obrazie Caravaggia Złożenie do grobu.
Historia odnalezienia obrazu Pojmania Jezusa jest tematem opartej na faktach powieści Jonathana Harra The Lost Painting: The Quest for a Caravaggio Masterpiece z 2005 (polskie wydanie pt. Zaginiony obraz.