Za swój debiut publicystyczny Babicz uznawał polityczny tekst pt. „Śpiący rycerze”, opublikowany na pierwszej stronie ”Przyjaciela Ludu”, 17 stycznia 1903 roku. Artykuł był alegoryczną odezwą, osnutą na kanwie lokalnej legendy o śpiących w Tatrach rycerzach. Babicz porównał nieświadomych jeszcze społecznie włościan do śpiących rycerzy, wojska zaklętego na koniach od czasów Kazimierza Wielkiego. Obudzenie rycerzy, czyli włościan nastąpi z chwilą uzyskania szerszej świadomości narodowej i społecznej przez chłopów, którzy „nie wiedzą kto rządzi, kto uchwala uchwały, czemu taka sól droga (…). To są widzicie – ci żołnierze śpiący, bo nie wiedzą, co się teraz w kraju dzieje, nie wiedzą, czego nam brakuje i całemu narodowi. Taki nie wie, że Moskal nas prześladuje, Prusak pacierza po polsku nie da mówić, nie wie co to jest konstytucja i na co to ludzie robili powstania. Kto nie zna historii 48-go roku, kto nie zna znaczenia wyborów i historii Polski, ten jest rycerzem śpiącym”.
Przypisy
Bibliografia
Witos, Wincenty, 1874-1945., Dzieła wybrane, wyd. Wyd. 1, Warszawa: Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, 1988, , OCLC 20657434
Biogram J. Babicza w bazie "Parlamentarzyści polscy" Biblioteki Sejmowej, bs.sejm.gov.pl