Mikołaj Skrzetuski herbu Jastrzębiec (ur. ok. 1610, zm. 1673) – szlachcic wielkopolski, pułkownik, pierwowzór Jana Skrzetuskiego, bohatera Ogniem i mieczem Henryka Sienkiewicza. Był żołnierzem-zagończykiem, wsławił się w walkach, ale popadał w konflikt z prawem. Zapisał się w historii wydostaniem się z oblężonego Zbaraża i dostarczeniem listu królowi Janowi Kazimierzowi.
Krótki rys biograficzny Skrzetuski pochodził z ubogiej rodziny szlacheckiej z Rożnowa koło Poznania, pieczętującej się herbem Jastrzębiec. Był synem Jana i Katarzyny ze Szczutowskich. Po śmierci Jana wdowa po nim wyszła za szlachcica Mikołaja Kłodzyńskiego.
Mikołaj Skrzetuski po ojcu odziedziczył część wsi Rożnowo pod Obornikami, oddał go jednak siostrze, Mariannie Poniatowskiej i jako ubogi szlachcic zaciągnął się wraz z krewnymi w szeregi wojska na Ukrainie. Pierwsza wzmianka o Skrzetuskim, datowana na 30 listopada 1634 roku, pochodzi z lwowskich akt grodzkich. Wzmianka ta pozwala przypuszczać, że zaciągnął się do wojska za pośrednictwem krewnych z województwa bełskiego. Jego krewni mieszkali w okolicach Bełza, niewielkiej miejscowości między Lwowem a Zamościem. Ruś Czerwona stała się jego drugą ojczyzną.