W katedrze ustanowił stałych spowiedników oraz kaznodziejów.
W latach 1447–1449 Oleśnicki starał się oczyścić z zarzutów o koncyliaryzm. W 1447 roku porzucił koncyliarystów bazylejskich i opowiedział się po stronie papieża Mikołaja V. Ponieważ uzyskany w 1441 roku od antypapieża kapelusz kardynalski stał się nieprawny, po przejściu pod prawowitą obediencję, w 1449 roku, został pierwszym kardynałem w historii Kościoła polskiego i podczas zjazdu w Piotrkowie zażądał z racji tytułu pierwszego miejsca w radzie królewskiej – przed prymasem Polski, arcybiskupem gnieźnieńskim Władysławem Oporowskim. Spotkał się jednak z odmową ze strony monarchy. Sprawę tę załatwiono dopiero w 1451 – również w Piotrkowie. W myśl dokumentu królewskiego ani prymas, ani kardynał nie otrzymali pierwszego miejsca w radzie – ale w praktyce mieli je zajmować naprzemiennie. Z myślą o studentach w testamencie ufundował Bursę Jerozolimską wraz z biblioteką, a swoje berło podarował Uniwersytetowi Krakowskiemu. W 1443 roku, odkupił od władców Cieszyna Księstwo Siewierskie. Tym samym jego następcy uzyskali możność używania tytułu książęcego, którego kardynał jednak nie nosił.