Z kłopotu wybawił Lehára przyjaciel ze stowarzyszenia „Schlaraffia”„Schlaraffia” była stowarzyszeniem wedle statutu pielęgnującym sztukę i dowcip. Złożona ok. 1860 roku w Pradze, miała w paru miastach monarchii austro-węgierskiej swe ekskluzywne kluby. Członkowie, troskliwie dobierani, przestrzegali tradycji i zwyczajów nawiązujących do czasów rycerskich. Lehár wstąpił do „Schlaraffii” jeszcze będąc w armii. Za , kupiec, później wydawca Friedrich Schmiedell. Brat Schmiedella, znany aktor Emil Norini, przyjaźnił się z dziennikarzem Ottokarem Tann-Berglerem, który z kolei znał dobrze śpiewaka Aleksandra Girardiego. Girardi był gwiazdą operetki wiedeńskiej i ulubieńcem wiedeńskiej publiczności. Karczag pozyskał go dla swego teatru, a Girardi zaakceptował tekst, który przedstawili mu Norini z Tann-Berglerem. Napisanie muzyki autorzy libretta powierzyli Lehárowi.
Tekst stanowił przeróbkę francuskiej sztuki George’a Ohneta Le mâitre des forges, wystawionej niedawno w Burgertheater jako Hüttenbesitzer (Właściciel huty). Adaptacja zmieniła wymowę sztuki z dramatycznej na komediową, a dla spotęgowania dowcipu dodawała zabawną postać stroiciela fortepianów. Utwór nazwany początkowo Stroiciel, ostatecznie otrzymał tytuł Wiedeńskie kobietki.