W roku 1932 wszedł w skład zespołu redakcyjnego „Völkischer Beobachter” jako korespondent polityczny, gdzie wkrótce zwrócił na siebie uwagę Heinricha Himmlera, który w marcu 1935 mianował go naczelnym oficjalnego organu SS, Das Schwarze Korps.
Gazeta d’Alquena, reprezentanta wojującego nazizmu i SS na łamach prasy niemieckiej, często atakowała intelektualistów, studentów, wybitnych uczonych, opornych przedsiębiorców, duchownych i inne ugrupowania w społeczeństwie niemieckim, które były w opozycji do ideologii wyznawanej przez Himmlera. Niezależnie od oczywistego antysemityzmu i sprawowania kontrolnej roli w sprawach publicznych, gazeta uważała się za bastion niemieckiej moralności w latach II wojny światowej, koncentrując się przede wszystkim na niemieckich zwycięstwach na wszystkich frontach.
Korespondent Waffen-SS D’Alquen był korespondentem wojennym od września 1939 roku, następnie dowódcą SS-Standarte „Kurt Eggers”, a pod koniec wojny został nominowany przez Himmlera szefem wydziału propagandy Wehrmachtu. Wśród najważniejszych jego prac znalazła się historia SS: „Die SS: Geschichte, Aufgabe und Organisation der Schutzstaffeln der NSDAP” (1939).