Po wybuchu wojny jako wyższy urzędnik ministerstwa nie został zmobilizowany. Początkowo ewakuowany był do Lublina, skąd powrócił do Warszawy, gdzie podjął pracę w firmie podlegającej Wydziałowi Gospodarki dystryktu warszawskiego Generalnego Gubernatorstwa, co ułatwiło mu pracę w konspiracji. W 1940 był więziony na Pawiaku, lecz po miesiącu został wykupiony. Od 1942 pracował w Kontrwywiadzie Oddziału II Komendy Okręgu Warszawskiego Związku Walki Zbrojnej. Zajmował się gromadzeniem i oceną napływających z miasta informacji o wydarzeniach i ludziach. Wiosną następnego roku przeszedł do Wydziału Informacji Politycznej Biura Informacji i Propagandy Komendy Głównej Armii Krajowej. Tam jego zadaniem był kontakt z organizacjami politycznymi oraz wojskowymi centrowymi i prawicowymi. W kolejnym roku opracował na polecenie rządu w Londynie rozprawę: „Ewentualność unii gospodarczej Polski i Czechosłowacji”. Podczas powstania warszawskiego (pseudonim "Radny") przeżył jako jedyny wśród załogi stacji UKF „Rafał” w skład której wchodził. Został ranny 16 września 1944 na ul. Żurawiej 4a, awansowany do stopnia porucznika.