W 1921 r. po pierwszych ślubach zakonnych wyjechał do Stanów Zjednoczonych Ameryki. Prowadził tam rekolekcje i misje parafialne dla emigrantów litewskich, polskich i białoruskich. thumb|left|Druja (1929) W 1923 r. przyjechał do Polski. Zamieszkał w Drui, gdzie został wikariuszem miejscowej parafii, a następnie jej proboszczem. W 1925 r. został przełożonym i mistrzem nowicjatu klasztoru marianów w tym mieście.
Na polecenie biskupa Jerzego Matulewicza zajął się organizowaniem życia zakonnego oraz tworzeniem Zgromadzenia Sióstr Eucharystek. Pracował także społecznie. Jego staraniem w Drui powstało: Gimnazjum im. Stefana Batorego, przeprowadzono elektryfikację i otworzono kasę wzajemnej pomocy.
W 1933 r. kapituła generalna w Rzymie wybrała go przełożonym generalnym Zgromadzenia Księży Marianów. Jako generał zakonu przeprowadził przystosowanie konstytucji sióstr eucharystek do Kodeksu Prawa Kanonicznego. Był także odpowiedzialny za organizacje i rozwój misji marianów w Mandżurii.
Duchowny greckokatolicki W 1939 r. po zakończeniu kadencji generała zakonu marianów na prośbę papieża Piusa XII przeszedł na obrządek bizantyjski. Z tytułem egzarchy i administratora apostolskiego wyjechał do Mandżurii. W latach 1939–1948 był archimandrytą klasztoru marianów i wykładowcą Liceum św. Mikołaja w Harbinie.