IKL miał swoją organizację młodzieżową Sinimustat, której członkowie przechodzili przeszkolenie paramilitarne. Na jej czele stał charyzmatyczny pastor Elias Simojoki. Młodzieżówka została rozwiązana w 1936, ale na jej miejsce powstała rok później Mustapaidat. IKL startował w wyborach parlamentarnych w 1933 w koalicji z prawicową Narodową Partią Koalicyjną, zdobywając 14 miejsc. Wkrótce Narodowa Partia Koalicyjna zmieniła swoją politykę, zrywając sojusz z IKL i przejmując część jej działaczy. Z kolei rząd podjął działania zmierzające do zahamowania rozwoju IKL. W 1934 r. zostały uchwalone przepisy wymierzone w skrajną propagandę partyjną, zaostrzające sankcje za naruszanie porządku publicznego i prowokowanie rozruchów, a następnie delegalizujące partyjne bojówki i noszenie uniformów wzorowanych na wojskowych przez członków organizacji cywilnych. W wyborach parlamentarnych w 1936 r. IKL zdobyła 14 miejsc. Nowa lewicowa koalicja rządowa złożona z socjaldemokratów i ludowców prowadziła politykę wymierzoną w IKL. W 1938 r. minister spraw wewnętrznych Urho Kekkonen wszczął śledztwo przeciwko przywódcom Patriotycznego Ruchu Ludowego, ale sąd nie zdecydował się na zdelegalizowanie IKL. Wybory parlamentarne w 1939 przyniosły Ruchowi tylko 8 miejsc. Po wojnie zimowej z ZSRR przedstawiciel IKL pastor V.