W latach 1965–1966 Hammadi pracował w instytucie planowania działającym pod auspicjami ONZ w Syrii. W 1968 partia Baas przeprowadziła w Iraku kolejny przewrót.. Jeszcze w tym samym roku Hammadi został dyrektorem Iraq National Oil Company, zaś dwa lata później mianowano go ministrem ropy naftowej. W latach 1974–1983 był ministrem spraw zagranicznych Iraku; zrezygnował ze stanowiska z uwagi na problemy zdrowotne. W 1982 po raz trzeci wszedł do partyjnego Przywództwa Regionalnego i pozostał w nim do 1991. Od 1986 do 1991 zasiadał także w Radzie Dowództwa Rewolucji.
W marcu 1991 Saddam Husajn powierzył mu misję tworzenia rządu, pragnąc w ten sposób zjednać sobie ludność szyicką, która na początku miesiąca wszczęła przeciwko dyktaturze w Iraku powstanie zbrojne. Bunt ten został brutalnie stłumiony przez wojsko irackie, a mianowanie premiera-szyity okazało się pustym gestem. Hammadi został zmuszony do odejścia z urzędu już we wrześniu tego samego roku, gdy nie zdołał przekonać ONZ do zdjęcia sankcji z Iraku, nałożonych po wojnie w Zatoce Perskiej.
Reprezentował poglądy liberalne w gospodarce, opowiadał się za wprowadzeniem w Iraku systemu mieszanego. Zaliczał się do czołowych irackich ekspertów ds.