W podkieleckich dobrach biskupstwa krakowskiego (Samsonów, Białogon, Niewachlów, Kostomłoty) posiadał okresowo huty miedzi i ołowiu. Po utworzeniu przez biskupów krakowskich komory ołowiu (obowiązek sprzedaży ołowiu komorze po cenach niższych od rynkowych – forma dodatkowego podatku od gwarków, rzadko stosowana w Polsce w stosunku do górnictwa metali nieżelaznych) był jej dzierżawcą, skupując cały ołów kielecki. Zakłady Gibboniego produkowały amunicję, lufy dział i ręcznej broni palnej, broń białą, kotły, garnki, narzędzia, a także stal w laskach. Głównym odbiorcą była artyleria koronna (zapotrzebowanie z jej strony wzrosło szczególnie w okresie wojen połowy XVII w.), część wyrobów eksportowano za granicę. Ciesząc się specjalną protekcją królów polskich, uzyskał przywileje m.in. na wolny, bezcłowy handel metalami. W 1654 został nobilitowany. Po śmierci Gibboniego przedsiębiorstwo objął jego syn Jakub.
Bibliografia
Kategoria:Włoscy przedsiębiorcy Kategoria:Polscy przedsiębiorcy XVII wieku Kategoria:Zmarli w 1669