Przełożył na język ukraiński austriacki kodeks handlowy i karnyIгор Чорновол, 199 депутатів Галицького сейму, Львів 2010, c. 138-139.
Zaangażowany politycznie. Był jednym z czołowych działaczy stronnictwa świętojurskiego a potem ruchu starorusinów, zwolennik opcji panruskiej (moskalofilskiej). Podczas Wiosny Ludów uczestniki Zjazdu Słowiańskiego w Pradze (1848) i Soboru Ruskich Uczenych (1848). Od 1851 był członkiem Instytutu Stauropigijnego, w latach 1871–1883 – jego seniorem. Członek założyciel Russkiej Rady, Hałycko-Ruskiej Matycy oraz Narodnego Domu, któremu przewodniczył w latach 1876–1883. Członek Towarzystwa im. Mychajła Kaczkowskiego.
Był także autorem podręczników szkolnych: Буквар для дітей („Elementarz dla dzieci”) i Руська читанка („Ruska czytanka”) a także powieści: Повісті молодого Русина („Opowieść młodego Rusina”), Дорога до щастя („Droga do szczęścia”) i П'яниця („Pijak”). Pisał także teksty do operetek.