Jedynie ryzyko wspólne dla wszystkich przedsiębiorstw (ryzyko „systematyczne”) wymaga odpowiedniej rekompensaty, ponieważ nie da się go uniknąć. Wysokość rekompensaty uzależniona jest od współczynnika β, który jest statystyczną miarą wrażliwości danych akcji na resztę rynku, tzn. ryzyko systematyczne.
Z CAPM wynika, że perspektywy firmy na przyszłość są mniej istotne niż jej związek z rynkiem, tzn. jej współczynnik β.
Przedmiotem zainteresowania analizy finansowej stała się zdolność rachunkowości do przewidywania i dostarczania miar ryzyka.
Opis modelu Model został opracowany niezależnie przez (1961, 1962), Williama Sharpe’a (1964), (1965a,b) i (1966), w oparciu o wcześniejsze prace Harry’ego Markowitza na temat dywersyfikacji portfela inwestycyjnego. Sharpe, Markowitz i Merton Miller wspólnie otrzymali w roku 1990 Nagrodę Nobla w dziedzinie ekonomii za wkład w rozwój ekonomii finansowej.