Znaczny odsetek ludności niewolnej stanowili mieszkańcy krainy chwilowo lub stale okupowanej, siłą przesiedlani celem osłabienia oporu w ziemiach podbitych, jak i wzmocnienia osadnictwa na ziemiach własnych. We wszystkich krajach Europy Środkowo-Wschodniej spotykamy osady jenieckie. W Polsce i krajach sąsiednich wiele miejscowości nosi w nazwach ślad takiego osadnictwa: Lachowice, Pomorzany, Prusinowice, Rusinowice i tym podobne.
Na Rusi chołopi nie posiadali osobowości prawnej, a za popełnione przez nich ewentualne przestępstwa odpowiadali ich właściciele. Zabicie chołopa nie pociągało za sobą kary za zabójstwo, jedynie wypłacenie odszkodowania, jak za zniszczony czy utracony przedmiot. Bycie chołopem nie było jednak stanem permanentnym, bowiem istniały możliwości wykupienia się lub wyzwolenia.
Wraz z utrwalaniem się stosunków feudalnych chołopi stawali się przypisanymi do ziemi członkami warstwy ludności uzależnionej (pańszczyźnianej), czyli chłopami.
Przypisy
Bibliografia Gerard Labuda: Słowiańszczyzna pierwotna: Wybór tekstów, Warszawa 1954.
Kategoria:Dawni Słowianie Kategoria:Rusini Kategoria:Historia chłopów