Wzorem dla powstającego kościoła były kościoły niemieckie. 27 lipca 1225 ukończony kościół został konsekrowany przez biskupa Bengta z Linköping jako kościół parafialny. Nadano mu wezwanie Najświętszej Maryi Panny. Była to romańska bazylika z obejściem, transeptem i wieżą zachodnią. Kościół Mariacki od 1225 stał się kościołem międzyparafialnym bez wyznaczonych granic administracyjnych, z dwoma proboszczami: niemieckim dla wspólnoty niemieckiej i gotlandzkim dla mniejszej gotlandzkiej, która pod względem liczebności do XV w. była trzykrotnie mniejsza od niemieckiej; w późniejszym czasie proporcje te wyrównały się. Z tego powodu w 1429 obie wspólnoty postanowiły mieć jednego proboszcza. W okresie dominacji Niemców kościół Mariacki był określany jako "kościół niemiecki", przez wszystkich zaś był nazywany „Vår kära frus kyrka” (pol. dosł. "kościół naszej miłościwej Pani").
Wkrótce po konsekracji (ok. 1230 do ok. 1250) rozpoczęła się przebudowa świątyni na kościół halowy;