Z początkiem wojny dowódca Oddziału Sarykamyskiego. Dowodził pomyślnie operacją sarykamyską i obroną Sarykamysza (Sarıkamış – miasto we wschodniej Turcji), za co w styczniu 1915 mianowany do stopnia generała lejtnanta. Od lutego 1915 dowódca 2 Turkiestanskiego Korpusu Armijnego, którym dowodził z powodzeniem w walkach na terenie Turcji. Od 19 listopada 1916 generał piechoty (odpowiednik generała pułkownika). Za zasługi w walkach wyróżniony orderem Świętego Jerzego 4 i 3 stopnia. Od 3 kwietnia 1917 dowódca Armii Kaukaskiej, a od 31 maja dowódca Frontu Kaukaskiego.
W 1917 działania wojenne na Kaukaskim Teatrze Działań Wojennych miały trzecioplanowy charakter. Wojska Frontu pod wpływem działalności rewolucyjnej traciły gotowość bojową. 28 grudnia 1917 dowodzenie Frontem Kaukaskim przejął Rewolucyjny Komitet Wojenny. Gen. Prżewalski widząc bezsens takiego dowodzenia złożył dymisję i opuścił armię, pozostawiając na swoim stanowisku szefa sztabu gen. Jewgienija Lebiedinskiego.
Po odejściu z Frontu wstąpił do wojsk białych. W końcu 1917 został wyznaczony przez gen. Antona Denikina dowódcą Wojsk Ochotniczych na Kaukazie. W 1919 opuścił Rosję i udał się na emigrację.
Bibliografia K.A. Zalesskij, Pierwaja mirowaja wojna Prawitieli i wojennaczalniki, wyd.