Już rok po założeniu liczba członków wynosiła ponad 70 osób.
W 1906 roku we Lwowie zaczęło ukazywać się pismo Pola Esperantisto, pierwotnie jako organ prasowy tamtejszego towarzystwa „Esperanto”. Dwa lata później redakcję czasopisma przeniesiono do Warszawy, gdzie organizowano siedzibę całego polskiego ruchu esperanckiego. Czasopismo stało się organem prasowym PZE w 1926.
W 1908 roku z inicjatywy Antoniego Grabowskiego postanowiono powołać Polskie Towarzystwo Esperantystów. Zebranie założycielskie odbyło się 16 maja 1908 roku przy ulicy Zgoda 4. Prezesem został Antoni Grabowski, a stowarzyszenie od razu zaczęło zakładać filie na terenie całego zaboru rosyjskiego.
W roku 1912 w Krakowie odbył się 8. Światowy Kongres Esperanto, zorganizowany z okazji 25-lecia od wydania Unua Libro. W kongresie uczestniczyło około tysiąca esperantystów. W programie kulturalnym przewidziano m.in. wystawienie Halki w tłumaczeniu Antoniego Grabowskiego.
Po pierwszej wojnie światowej ruch esperancki odradził się w Krakowie, a rok później krakowianie zaczęli wydawać własną gazetę pt. Esperantista Voĉo. Redaktorem naczelnym pisma został S.