W roku 1748 objął stanowisko inspektora w Gimnazjum Gdańskim.
W roku 1737 został członkiem Akademii Nauk w Petersburgu.
1750-1774 Od roku 1750 syndyk Gdańska. Czynnie angażował się w obronę praw dysydentów, a w 1767 uczestniczył w zjeździe dysydentów w Toruniu, gdzie ułozył tekst aktu konfederacji.
Zdecydowanie forsował tezę o autonomii Prus Królewskich w stosunku do Rzeczypospolitej; wystąpił przeciw przyłączeniu Gdańska do konfederacji barskiej; nie spełnił też prośby Stanisława Augusta, aby opracować memoriał odpierający pretensje Fryderyka II do Prus Królewskich.
Największym dziełem historyka była 9-tomowa „Historia Prus Królewskich”. Duże uznanie przyniosły mu rozprawy prawnicze, zwłaszcza pionierska, pisana z inspiracji bpa A. S. Załuskiego „Ius publicum Regni Poloniae” („Prawo publiczne Królestwa Polskiego”, wyd. I 1742). Napisał także „Ius publicum civitatis Gedanensis” („Prawo publiczne Gdańska”). Opracował również rękopisy Galla Anonima „Kronika polska”, a także Kroniki Wincentego Kadłubka.
Zmarł 28 kwietnia 1774 (lub według innych źródeł: 28 grudnia) w Gdańsku.