thumb|200px|Grób Jerzego Smyczyńskiego na cmentarzu Wojskowym na Powązkach Jerzy Smyczyński (ur. 4 sierpnia 1923 w Borowiczkach, zm. 5 lipca 1990) – polski polityk, poseł na Sejm PRL VII i VIII kadencji.
Życiorys Był synem Franciszka i Władysławy. Posiadał tytuł zawodowy inżyniera elektryka. Ukończył Politechnikę Śląską oraz w 1957 Politechnikę Warszawską.
W czasie II wojny światowej był więziony w Mauthausen-Gusen. 25 czerwca 1945 wstąpił do Związku Walki Młodych. 1 stycznia 1947 został członkiem Polskiej Partii Robotniczej, potem należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od 1 lutego 1951 do 5 kwietnia 1952 był instruktorem Wydziału Przemysłu Ciężkiego Komitetu Centralnego PZPR. Od 1965 radny Stołecznej Rady Narodowej. W latach 1965–1981 działał w Komitecie Warszawskim partii (m.in. jako sekretarz oraz członek egzekutywy), a od 6 czerwca 1975 do 14 marca 1981 był I sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Ostrołęce (kierował jednocześnie tamtejszą Wojewódzką Radą Narodową). Od 12 grudnia 1975 do 2 lipca 1981 był zastępcą członka KC PZPR. Wcześniej w latach 1971–1975 pozostawał podsekretarzem stanu w Ministerstwie Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych.