Główna Kluczowa Sztolnia Dziedziczna na Górnym Śląsku, której wylot znajduje się w Zabrzu.
Sztolnie wodne budowano drążąc skały pod górę – od wylotu, zwanego oknem (często ozdobnie obmurowanego) oraz poprzez coraz głębsze szyby, zwane świetlikami, rytmicznie rozmieszczone wzdłuż jej przebiegu. Przed oknem wykopywano otwarty kanał odprowadzający wody sztolniowe, nazywany roznosem (będący przedłużeniem biegu sztolni), który uchodził do pobliskiej rzeki lub stawu.
Przypisy E. L. G. Abt: Memoriał w sprawie kopalnictwa rud ołowiu i srebra na Górnym Śląsku, tłum. z niem. Stanisław Majewski, Wydawnictwo „Śląsk”, Katowice 1957, s. 188–223 (rozdział: O sztolniach).
Bibliografia Gisman Stanisław: Ilustrowany górniczy słownik encyklopedyczny, Wydawnictwo Górniczo-Hutnicze, Stalinogród 1955.
Kategoria:Sztolnie