W 1937 obronił habilitację i uzyskał tytuł docenta historii literatury polskiej na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W 1938 na UJK rozszerzył habilitację na archiwistykę i bibliotekoznawstwo. W latach 1937–1944 był także dyrektorem Muzeum Historycznego Miasta Lwowa. W 1944 został starszym bibliotekarzem Biblioteki Uniwersytetu im. Iwana Franki we Lwowie.
W 1945 w wyniku przymusowych wysiedleń Polaków ze Lwowa przeniósł się do Krakowa. Podjął pracę na Uniwersytecie Jagiellońskim, został kierownikiem księgozbiorów Biblioteki Jagiellońskiej; zajął się m.in. uporządkowaniem materiałów zwożonych do Biblioteki Jagiellońskiej w pierwszych latach po II wojnie światowej. W 1948 został profesorem tytularnym UJ, przeniósł się jednocześnie na dwa lata do Wrocławia na stanowisko dyrektora Biblioteki Zakładu Narodowego im. Ossolińskich. Od 1950 był kustoszem Biblioteki Jagiellońskiej. Prowadził na uniwersytecie wykłady z bibliotekoznawstwa i archiwistyki.