Należy do najpiękniejszych i najcenniejszych z naukowego punktu widzenia jaskiń Krasu Słowacko-Węgierskiego.
Historia eksploracji Wejście do przepaści było znane od dawna okolicznej ludności, jednak historia eksploracji jaskini sięga jedynie lat 60. XX w. Latem 1964 r. miejscowy myśliwy Michal Močársky pokazał ją grupie czeskich speleologów, którzy prowadzili pierwszą inwentaryzację jaskiń płaskowyżu. Wejściowa studnia kończyła się na głębokości 38 m zawaliskiem, które jednak udało się łatwo odgruzować. Umożliwiło to zejście na głębokość 76 m, na dno tzw. Sali Odyńca (słow. Kanči dóm), gdzie znaleziono liczący 3 tys. lat, pokryty naciekami szkielet dzika. To znalezisko legło u podstawy obecnej nazwy jaskini. Przez ciasny przesmyk w zawale na głębokości –55 m udało się przedostać do tzw. II Sali Jeziornej, a stamtąd do dalszych sal. Eksploracja jaskini trwała aż do 1968 r., kiedy speleologowie odkryli Salę IX i przez wąski zacisk osiągnęli dno przepaści. Od tego czasu nie zanotowano już w jaskini nowych odkryć.