Powrócił do Albanii w roku 1898 i zaangażował się w działalność narodową i duszpasterską. Mjeda pracował jako proboszcz w parafiach północnej Albanii, gdzie z bliska poznał los i życie najniższych warstw społeczeństwa. Popularność przyniósł mu tom młodzieńczych wierszy, pt. Juvenilja, wydanych dopiero w 1917 r. Wiersze zdradzały wrażliwość na ludzką krzywdę, niezgodę na złe warunki życia ludzi, wyrażały także pragnienie zmian. W latach 1910–1911 powstał cykl sonetów, wydanych w 1937 r. pt. Liria (Wolność). W dwu kolejnych cyklach sonetów, Lissus (1921, tytuł jest łacińską nazwą miasta Lezha), oraz Scodra (Szkodra, wydane pośmiertnie w 1940 r.) tematyka współczesna ustąpiła perspektywie historycznej.
W latach 1921–1924 Mjeda zasiadał w albańskim parlamencie, jako deputowany. Po upadku rewolucji 1924 r. zakończył działalność polityczną i został proboszczem we wsi Kukёl. Pod koniec życia wykładał w seminarium jezuickim w Szkodrze. Imię Ndre Mjedy noszą ulice w Tiranie, Szkodrze, Kamzie, Durrësie i w Cerriku.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Albańscy duchowni katoliccy Kategoria:Albańscy jezuici Kategoria:Albańscy poeci XIX wieku Kategoria:Albańscy poeci XX wieku Kategoria:Albańscy nauczyciele Kategoria:Albańscy parlamentarzyści Kategoria:Ludzie urodzeni w Szkodrze Kategoria:Urodzeni w 1866 Kategoria:Zmarli w 1937