Osobnego omówienia wymagają tzw. czajki ryżowe, głównie hodowane w Łużycach Górnych. Ich polska nazwa nie jest przekładem niemieckiej, ale dobrze opisuje te gołębie. Występują one jedynie w dwóch kolorach: czerwonym i żółtym. Właściwie czajki ryżowe mają tarcze grochowe. Plamy powinny być możliwie duże, przeto jaśniejsze końce piór małe, dlatego skrzydła czajek łużycko-saksońskich wyglądają, jakby zostały posypane ryżem. Pigment na lotkach występuje jedynie wzdłuż stosiny, co sprawia, że przy złożonych skrzydłach lotki są jasne. Także łapcie są jasne, lecz nie mogą być białe. Górna część dzioba jest ciemna lub jasnorogowa.
Populacja czajek ryżowych nie jest zbyt duża i trudno namówić hodowców czajek łużyckich do ich sprzedaży.
Czajki saksońskie jako gołębie barwne, muszą mieć prawidłowy rysunek i kolor. Kolor czarny, czerwony i żółty u czajek z białymi pasami oraz z białymi łuskami na tarczach skrzydeł nie jest tak intensywny i błyszczący, jak u czajek z jednolitymi tarczami na skrzydłach. Ponadto kolor niebieski u samic jest nieco ciemniejszy aniżeli u samców. Prawidłowość ta jest genetycznie uwarunkowana. Młode czajki nie posiadają białych pasów, pokazują się one nieco później, w czasie pierwszego pierzenia. Trzeci pas na skrzydłach czajek jednokolorowych (bez białych łusek) jest dużą wadą.
Bibliografia