Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” — część 1

Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” − polskie odznaczenie wojskowe, odznaczenie ministerialne, przyznawane za nienaganną długoletnią służbę lub pracę w wojsku.

Po raz pierwszy medal został ustanowiony w 1951, od tej pory szczegółowe zasady jego nadawania i ranga odznaczenia ulegały zmianom. Do 1968 było to odznaczenie państwowe nadawane przez głowę państwa, od 1968 do chwili obecnej − odznaczenie ministerialne, nadawane przez Ministra Obrony Narodowej.

Zasady nadawania – historia 1951−1960 Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” został ustanowiony przez Sejm PRL ustawą z dnia 26 maja 1951 w celu wyróżnienia żołnierzy za długoletnią i nienaganną służbę w Siłach ZbrojnychUstawa z dnia 26 maja 1951 r. o medalu „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” ()Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 1951 r. – Statut medalu „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” (). Medal dzielił się na trzy stopnie: złoty, srebrny, brązowy. Nadawano go początkowo jedynie żołnierzom w czynnej służbie wojskowej, którzy nienagannie przesłużyli w Siłach Zbrojnych PRL: piętnaście lat (złoty), dziesięć lat (srebrny), pięć lat (brązowy medal).