Ludwik Karol Natanson (ur. 16 sierpnia 1905 w Warszawie, zm. 30 listopada 1992 tamże) – polski fizyk, profesor Uniwersytetu Warszawskiego.
Życiorys Urodził się w rodzinie Edwarda Natansona (1861–1940), przemysłowca, i Amelii z Eigerów. Uczęszczał do gimnazjum im. Adama Mickiewicza, maturę uzyskał w roku 1923. Studiował w latach 1923/1924 i 1926/1930 na Uniwersytecie Warszawskim, w latach 1925/1926 na Uniwersytecie w Zurychu, uzyskał doktorat w roku 1933 na Uniwersytecie Warszawskim za pracę „Badania natężeniowe widm rezonansowych” (promotor Stefan Pieńkowski).
Po uzyskaniu doktoratu z fizyki kontynuował badania naukowe w Zakładzie Fizyki Doświadczalnej Uniwersytetu Warszawskiego, działając jednocześnie w zarządzie Warszawskiego Towarzystwa Fabryk Cukru.
W latach 1930–1931 odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy w Zambrowie i w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych w Warszawie. W roku 1936 awansowany do stopnia podporucznika. We wrześniu 1939 brał udział w walkach w rejonie Piotrkowa i Bełchatowa (jako członek załogi czołgu), po czym przedostał się do Warszawy i walczył w kompanii zwiadowczej płk. Janowskiego. Wzięty do niewoli, spędził wojnę w oficerskich obozach jenieckich, m.in. w Oflagu II C Woldenberg. W marcu 1945 powrócił do Warszawy.