Jednocześnie był członkiem Dalekowschodniego Związku Monarchistycznego i Rosyjskiego Związku Ogólnowojskowego. We wrześniu 1924 wstąpił do wojsk chińskiego marszałka Zhanga Zuolina. Dowodził w stopniu generała majora Samodzielnym Oddziałem Rosyjskim, rozwiniętym wkrótce w 1 Samodzielną Brygadą, złożoną z Rosjan. W 1925 r. został mianowany generałem lejtnantem chińskich wojsk. Uczestniczył w walkach Zhanga Zuolina z innymi chińskimi militarystami. Pod koniec 1925 podczas walk o miasto Tianjin, został ciężko ranny. Życie uratowała mu amputacja obu nóg. Osiedlił się w Dairenie. Zaangażował się w działalność polityczno-wojskową białej emigracji rosyjskiej. Został pomocnikiem gen. Dmitrija L. Chorwata, stojącego na czele tej emigracji. Następnie został przewodniczącym Rosyjskiej Komuny Narodowej. W 1933 r. wstąpił do Rosyjskiej Partii Faszystowskiej. Od 1944 stał na czele oddziału Głównego Biura do spraw Rosyjskich Emigrantów w Mandżurii w Dairenie. Po ataku Armii Czerwonej na Armię Kwantuńską w Chinach w sierpniu 1945 został aresztowany w Dairenie 1 września tego roku. 2 listopada skazano go na karę śmierci, deportowano do ZSRR i rozstrzelano w Czycie 5 lutego 1946 r. W 1992 w Rosji został zrehabilitowany.
Przypisy
Linki zewnętrzne Biografia gen. Konstantina P. Nieczajewa (jęz.