thumb|250px|Pieczęć Akademii Arkadia Arkadia – rzymska akademia literacka powstała w 1690 w środowisku literatów i uczonych skupionych na dworze królowej Krystyny Wazówny.
Założenia programowe Podstawy teoretyczne Akademii stworzył w 1696 profesor rzymskiej Sapienzy, Gian Vincenzo Gravina. Program literacki „Arkadii”, wymierzony w antyklasyczną estetykę baroku, zakładał odnowę literatury, w szczególności poezji, poprzez zwrot do jej nieskażonych źródeł – upatrywanych przede wszystkim w greckim antyku. Głoszonemu przez arkadów ideałowi czystości i prostoty sztuki, odpowiadał mit greckiej krainy Arkadii, stanowiącej ucieleśnienie nieskażonego piętnem cywilizacji świata natury, zamieszkałego przez pasterzy. Od niej zaczerpnięto nazwę akademii, której członkowie zyskiwali miano „pasterzy”, przybierając fantastyczne imiona o brzmieniu nawiązującym do języka greckiego. Imiona „arkadyjczyków” posiadały zazwyczaj ukryte znaczenia, nie zawsze dziś już możliwe do odczytania. Po odejściu Graviny z akademii w 1711) na skutek rozłamu wywołanego sporami o podłożu teoretycznym) jej pierwszy kustosz (przewodniczący), Giovan Mario Crescimbeni, poszerzył krąg „arkadyjskich” inspiracji o antyk rzymski i renesans, odwołując się do rodzimej, włoskiej tradycji – nie tylko zresztą literackiej.