Premier Włoch stoi na czele i sprawuje faktyczną władzę wykonawczą w . Pierwszym szefem rządu był Camillo Benso, hrabia Cavour, który objął urząd 23 marca 1861, po zjednoczeniu Włoch. Cavour wcześniej pełnił funkcję premiera Królestwa Sardynii, z której wywodziły się zasadnicze kompetencje i obowiązki późniejszego premiera Włoch. W okresie istnienia Królestwa Włoch, rządzonego przez dynastię sabaudzką, premierzy byli mianowani przez króla zgodnie ze Statutem albertyńskim z 1848. W latach 1925–1943, w okresie rządów faszystowskich, Benito Mussolini formalnie zmienił nazwę urzędu na „Szef Rządu, Premier, Sekretarz Stanu” (). W latach 1861–1946 urząd premiera sprawowało 30 osób, które utworzyły łącznie 67 gabinetów.

Po zniesieniu monarchii w 1946 i proklamowaniu Republiki Włoskiej urząd premiera został uregulowany w artykułach 92–96 Konstytucji Republiki Włoskiej, obowiązującej od 1948. Jedynym premierem, który pełnił tę funkcję zarówno w Królestwie Włoch, jak i w Republice Włoskiej, był Alcide De Gasperi. Sprawował urząd nieprzerwanie przez ponad siedem lat, od 1945 do 1953, co czyni go najdłużej urzędującym demokratycznie wybranym premierem w historii Włoch. Premier jest mianowany przez prezydenta Republiki Włoskiej i musi uzyskać wotum zaufania obu izb parlamentu: Izby Deputowanych oraz Senatu Republiki.