Madonna Różańcowa – obraz olejny włoskiego artysty barokowego Caravaggia.
Płótno zostało namalowane dla klasztoru dominikanów. Caravaggio motyw zaczerpnął z legendy o Maryi, która miała ukazać się św. Dominikowi i podarować mu różaniec. Nauczyła go modlić się na różańcu i poleciła rozpowszechnić modlitwę różańcową wśród wiernych. Motyw Madonny Różańcowej był popularny w czasach kontrreformacji, kiedy to zwycięstwo pod Lepanto w 1571 roku przypisywano właśnie modlitwie różańcowej.
W centralnej części obrazu widoczna jest Madonna Różańcowa na tronie. Jest zwrócona frontalnie do widza z lekko skręconym w lewo stronę ciałem. Na jej kolanie stoi mały Jezus. Po lewej stronie ukazany został św. Dominik z różańcami, które na klęczkach odbierają inni mnisi i wierni. Przedstawiona przy lewej krawędzi obrazu postać łysego i zwróconego do widza mężczyzny, to fundator dzieła. Po prawej stronie, namalowany został także spoglądający w kierunku widza św. Piotr Męczennik.