mały|Anglikański duchowny w albie i stule diakońskiej
Alba (łac. vestis alba – biała szata) – długa, biała szata liturgiczna, noszona przez wszystkich duchownych i usługujących wszystkich stopni w czasie liturgii obrządku łacińskiego oraz przez duchownych wielu kościołów protestanckich. W liturgii Kościołów wschodnich odpowiednikiem alby jest sticharion.
Historia W okresie wczesnochrześcijańskim nakładana przez katechumenów przy chrzcie św. jako symbol czystości. W VI wieku stała się elementem ubioru liturgicznego duchownych chrześcijańskich, następnie jako element szat pontyfikalnych królewskich i cesarskich.
Alba jest szatą o długich, szerokich rękawach, sięgającą do kostek i pod szyję wywodzącą się ze starożytnej tuniki. Pierwotnie sporządzana z lnu, współcześnie również z innych tkanin. Od ok. X wieku alby były zdobione haftem i parurami (ozdobnymi pasami materiału) u dołu i przy mankietach, a od XVI wieku szeroką koronką. W XX wieku po reformach Soboru Watykańskiego II przywrócono białe, niezdobione alby. Albę można przepasywać cingulum (sznurem symbolizującym wstrzemięźliwość) białym lub w kolorze liturgii. Cingulum może nie być zakładane, gdy krój alby jest taki, iż przylega ona ściśle do ciała.