Po II wojnie światowej założył i rozwinął polską scenę operową we Wrocławiu, gdzie jako pierwszy dyrektor, kierował w latach 1945–1947 Operą Wrocławską, a w latach 1951–1952 był jej kierownikiem artystycznym. 8 września 1945 roku wystawił we własnej reżyserii (śpiewając partię Jontka) pierwszy po wojnie spektakl – Halkę, inaugurując nim działalność opery. W latach 1947–1949 zorganizował i prowadził we Wrocławiu, a od 1954 roku w Krakowie operę robotniczą.

mały|Grób Stanisława Drabika na cmentarzu Rakowickim Pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera GC-wsch-8).

Ordery i odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi (dwukrotnie: 11 listopada 1934 „za zasługi na polu propagandy muzyki polskiej zagranicą”., 19 lipca 1955 „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”.) Krzyż Oficerski Orderu Świętego Sawy (Jugosławia)

Upamiętnienie Jego imieniem została we Wrocławiu nazwana ulica (dawna niemiecka Opernstrasse) łącząca ulicę Świdnicką z placem Wolności;