Drogön Chögyal Phagpa (1235–1280 r. n.e.), bratanka Sakja Pandity, jako swojego najwyższego mistrza duchowego i doradcę w sprawach politycznychhttp://www.berzinarchives.com/web/en/archives/e-books/unpublished_manuscripts/survey_tibetan_history/chapter_3.html – Alexander Berzin, A Survey of Tibetan History, na podstawie Tsepon, W. D. Shakabpa, Tibet: A Political History, New Haven, Yale University Press, 1967. i tym samym Sakja Pandita inicjuje początek długich związków między duchowymi przywódcami Tybetu a mongolskimi władcami, które wieki później zastąpili dalajlamowie oraz buddyzm tybetański jako główną religię Mongolii i związanej z nią Buriacji.
do 1364 – „Nowożytne przekazy” sarma (buddyzm) ugruntował wielki scholastyk Buton Rinczen Drup ze szkoły sakja, który zebrał wszystkie nauki zweryfikowane wtedy jako pochodzenia od Buddy Siakjamuniego w kolekcji Kangjur oraz buddyjskie traktaty i tantry w kolekcji Tengjur.
do 1419 – Synteza sutr i tantr wykonana przez Dzie Tsongkhapę, który zjednoczył wszystkie istotne „nowożytne przekazy” w ramach jednej kombinacji monastycznych studiów i praktyk tradycji gelug.
1450 – w Bhutanie urodził się Pema Lingpa, czwarty z pięciu głównych tertonów w buddyzmie, który utworzył w pełni bhutańską odmianę tradycji ningma