do 841 – Król Langdarma, który sympatyzował z szamańską religią bön, doprowadził buddyzm w Tybecie niemal do zaniku. Przekaz z okresów Trisong Detsena przetrwał głównie poprzez odnajdywanie „ukrytych skarbów” zwanych termami, którym „starożytne przekazy” ningma zawdzięczają swoje późniejsze odrodzenie za sprawą takich uczonych jak Longczenpa (1308–1363 r. n.e.), oraz nieliczne unikalne przekazy świeckich adeptów i nielicznych mnichów, np. w „starożytnych” przekazach szkoły sakja.
do 1054 – Prekursorem kadam jest zaproszony do Tybetu Dżoło Dzie Atiśa (bengali. Ôtish Dipôngkor Srigên) pandita z bengalskiego centrum monastycznego Vikramashila, drugiego obok Nalandy najbardziej znaczącego centrum edukacji buddyjskiej w Indiach oraz jego dzierżawca i tybetański tłumacz Dromton (wylie. Drom-tön Gyal-we Jungne, 1005–1064 r. n.e.).
do 1077 – Prekursorem sakja „nowożytnego przekazu” (sarma (buddyzm)) jest Drokmi Lotsała Shakya Yeshe.
do 1097 – Prekursorem kagju jest tłumacz kształcony m.in. przez Drogmi Lotsałę jogin Marpa Lotsała Chökyi Lodro.
do 1109 – Tybetański tłumacz Ngok Lotsała Loden Sherab (rngog lo tsA ba blo ldan shes rab) na podstawie wielu spotkań z indyjskimi panditami przełożył wiele dzieł filozoficznych m.in. o prawomocnym poznaniu (sanskryt. pramana, ang.