Po wojnie przeniósł się do Wrocławia i rozpoczął studia graficzne w Akademii Sztuk Pięknych na Wydziale Ceramiki i Szkła (1946–1952). Jego mistrzem był prof. Stanisław Dawski. Uzyskany w 1952 r. dyplom ze specjalnością szkła, pozwolił Waśniewskiemu podjąć – za namową kolegi ze studiów, Jerzego Słuczana-Orkusza – pracę projektanta szkła w hucie szkła „Julia” (wówczas „Józefina”) w Piechowicach k. Jeleniej Góry (1953–1956). Waśniewski zajmował się tam głównie grawerką; w swoich projektach zrywał z dawnymi motywami grawerskimi i podporządkowywał dekoracje tektonice naczynia. Jego projekty zaprezentowano na I Ogólnopolskiej Wystawie Szkła i Ceramiki we Wrocławiu, gdzie spotkały się z uznaniem.

Jeszcze jako student został asystentem na Wydziale Ceramiki ASP i przez następne lata związał się dydaktycznie z uczelnią. Po zakończeniu studiów rozpoczął pracę w Państwowym Ognisku Kultury Plastycznej we Wrocławiu, którego do 1976 r. był dyrektorem. Od 1956 r. prowadził w POKP zajęcia z zakresu grafiki warsztatowej. W latach 1957–1962 był wykładowcą rysunku na ASP jako asystent prof. S. Pękalskiego.

Od 1951 aktywnie włączył się w prace ZPAP, uczestnicząc we wszystkich podejmowanych przez zarząd akcjach plastycznych.