Wykorzystali w tym celu łatwowierność odeskiego złotnika Ruchomowskiego.

Dyrekcja Luwru przez kilka lat utrzymywała, że tiara jest autentykiem, mimo że znawca starożytności, archeolog monachijski Adolf Furtwängler zauważył, że niektóre fragmenty dekoracji tiary są kopiami różnych, znanych z publikacji dzieł sztuki scytyjskiej. W końcu wiadomość o sporach dotarła do Odessy. Ruchomowski przybył do Paryża, przywożąc swoje rysunki i oświadczył przed specjalną komisją parlamentarną, że gotów jest z pamięci odtworzyć dowolny fragment tiary. Uniknął kary za fałszerstwo, gdyż nie był sprzedawcą, a tylko rzemieślnikiem, działającym na zlecenie oszustów. Za swoje mistrzostwo został nawet nagrodzony złotym medalem Paryskiego Salonu Sztuk Zdobniczych. Sprowadził rodzinę z Odessy i zamieszkał w Paryżu na stałe.

Tiara Sajtafernesa weszła do historii sztuki jako przykład doskonałego falsyfikatu.

Bibliografia Adolf Frith: Archaeological Fakes Praeger, New York, 1970 Archaeology Magazine Ruchomowskij (ros.)

Kategoria:Jubilerstwo Kategoria:Mistyfikacje