XX wieku); osoby które kiedykolwiek należały do organizacji uznanych za antysowieckie, urzędnicy carscy, policjanci, re-emigranci; członkowie organizacji kozackich, białogwardyjskich i powstańczych, a także szpiegowsko-dywersyjnych, ujawnionych w oparciu o materiały śledcze czy operacyjne; różne grupy recydywistów kryminalnych; osoby z powyższych kontyngentów, które w momencie wydania rozkazu znajdowały się łagrach czy więzieniach.
Wyznaczone kontyngenty miały być w określonym terminie aresztowane i następnie skazane na karę śmierci przez rozstrzelanie bądź na karę łagru od 8 do 10 lat.
Rozkaz powoływał „trójki NKWD” do orzekania kar w poszczególnych rejonach ZSRR, które zaczęły działać 5 sierpnia 1937. W ich skład wchodził przedstawiciel partii komunistycznej, prokuratury i NKWD.
Rozkaz nie powoływał się na żadne przepisy prawa karnego. Osoby represjonowane otrzymywały wyroki na podstawie tych samych artykułów, za które już kiedyś je osądzono, lub też – jeżeli wcześniej nie były represjonowane – na podstawie artykułów właściwych dla danego kontyngentu.