Przebywając głównie w weneckim Maine, Szczepan rozszerzył swe wpływy na Brda, część Albanii, a nawet Bośnię i Dalmację, czym zaniepokoił Wenecjan i Turków. W wyniku najazdu tureckiego w 1768 r. musiał uciekać z kraju, utracił też wówczas weneckie Maine, Pobori i Braići. Mimo to utrzymał się przy władzy do 1772 r. Działalność Szczepana Małego dowiodła, że na czele Czarnogóry może stanąć również świecki przywódca, co ułatwiło namiestnikom (guwernadurom) przeciwstawienie się pozycji władyków. Chociaż po śmierci Szczepana Małego Sawa nominalnie odzyskał władzę w państwie, do najwyższego znaczenia doszedł w tym czasie guwernadur Jovan Radonjić. W maju 1775 r. Radonjić w imieniu całej Czarnogóry deklarował przyjęcie poddaństwa carskiego, a w 1777 r. udał się na czele delegacji do Rosji. Sawa zmarł w 1782 r. Po jego śmierci na władykę Cetynii został wyświęcony Piotr I Petrowić-Niegosz.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Władycy Czarnogóry Kategoria:Petrowić-Niegosze Kategoria:Urodzeni w 1702 Kategoria:Zmarli w 1782