Tarcza Krym (niem. Krimschild) – niemieckie odznaczenie wojskowe nadawane żołnierzom niemieckim i rumuńskim, którzy wzięli udział w działaniach bojowych na Półwyspie Krymskim w okresie od 21 września 1941 do 4 lipca 1942. Miało ono postać tarczy naramiennej.
Ustanowienie odznaczenia W podboju Krymu udział wzięły niemiecka 11 armia pod dowództwem generała pułkownika Ericha von Mansteina oraz rumuńska 4 armia dowodzona przez generała Nicolae Ciperci. Siły te zajęły Półwysep Krymski i zdobyły twierdzę Sewastopol w lipcu 1942. Erich von Manstein, za kampanię krymską awansowany na feldmarszałka, po jej zakończeniu zwrócił się do szefa Naczelnego Dowództwa Wehrmachtu, Wilhelma Keitla, o ustanowienie odznaczenia, którym można by uhonorować żołnierzy zasłużonych w walkach o Półwysep Krymski i Sewastopol. Keitel poparł inicjatywę von Mansteina i przedstawił ten pomysł Führerowi do akceptacji.
Odznaczenie bojowe dla zdobywców Krymu, pod nazwą Krimschild (Tarcza Krym), ustanowione zostało rozporządzeniem Adolfa Hitlera z dnia 25 lipca 1942. Jak głosił art.