Oficjalny komunikat sowiecki o zakończeniu delimitacji granicy ogłoszono w Moskwie 5 marca 1940 roku – w tym samym dniu, kiedy zapadła decyzja o wymordowaniu polskich jeńców wojennych.
W końcu czerwca 1940 roku po ultimatum ZSRR nastąpiła okupacja krajów bałtyckich przez Armię Czerwoną, której konsekwencją była w początku sierpnia 1940 roku aneksja Litwy, Łotwy i Estonii przez ZSRR w formie republik radzieckich. Granica Litwy z III Rzeszą stała się w ten sposób granicą sowiecko-niemiecką. 17 sierpnia 1940 roku w Berlinie przedstawiciele III Rzeszy i ZSRR podpisali w konsekwencji porozumienie o stosunkach prawnych obowiązujących przy granicy oraz zmianie nazwy linia graniczna na granica państwowa.
Linia demarkacyjna pomiędzy III Rzeszą a ZSRR na terytorium państwa polskiego była uznawana za linię graniczną wyłącznie przez obu sygnatariuszy-agresorów: III Rzeszę i ZSRR. Linia ta zaczynała się w okolicach wsi Kalety, gdzie stykała się z przedwojenną granicą polsko-litewską. Stamtąd biegła przeważnie w kierunku zachodnim przez tereny Puszczy Augustowskiej, na północ od Augustowa, do okolic wsi Chomontowo, gdzie stykała się z przedwojenną granicą polsko-niemiecką. Dalej biegła w kierunku południowo-zachodnim wzdłuż starej granicy aż do rzeki Pisy. Następnie w dół Pisy, aż do jej ujścia do Narwi w okolicach Nowogrodu.