W Pucharze Świata zadebiutował 7 stycznia 1984 roku w Schonach. Zajął wtedy dwunaste miejsce w konkursie rozgrywanym metodą Gundersena i tym samym już w swoim debiucie zdobył pierwsze pucharowe punkty. W pozostałych konkursach sezonu 1983/1984 trzykrotnie plasował się w czołowej dziesiątce, ale na podium nie stanął. W klasyfikacji generalnej zajął ósme miejsce. W lutym 1984 roku wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Sarajewie, gdzie osiemnasty wynik na skoczni i ósmy czas biegu pozwoliły mu zająć jedenaste miejsce. Miesiąc później zdobył złoty medal w sztafecie na mistrzostwach świata w Rovaniemi. Wraz z Sandbergiem i Geirem Andersenem minimalnie wyprzedził Finów oraz reprezentantów ZSRR.
W sezonach 1984/1985 i 1985/1986 zajmował czwarte miejsca w klasyfikacji generalnej. W tym czasie czterokrotnie stawał na podium, po raz pierwszy 15 grudnia 1984 roku w Planicy, gdzie był trzeci, następnie powtórzył ten wynik 23 lutego 1985 roku w Leningradzie, 18 stycznia 1986 roku był drugi w Murau, a 14 marca 1986 roku w Oslo był najlepszy. Zwycięstwo w Oslo było jego pierwszym i zarazem ostatnim triumfem w zawodach pucharowych oraz ostatnim w karierze podium w zawodach Pucharu Świata.