Natomiast sama żandarmeria została przeorganizowana i poddana kontroli obu interwentów. Część żandarmów, głównie z garnizonu z Farsu, została pod koniec 1916 r. włączona do nowo formowanej formacji South Persia Rifles. Brytyjczycy silnie rozbudowali żandarmerię. W 1920 r. liczyła ona 3 szwedzkich oficerów (pozostali powrócili do Szwecji), 242 irańskich oficerów i ponad 8,1 tys. żandarmów. Liczba ta wrosła w 1921 r. do ok. 10 tys. ludzi. Byli oni podzieleni na sześć pułków i dziewięć samodzielnych batalionów. Mieli na wyposażeniu 12 karabinów maszynowych i 4 działa górskie. Żandarmeria współpracowała z Perską Dywizją Kozacką w zwalczaniu rebeliantów i bolszewickiej interwencji zbrojnej na północy Iranu. Po wojskowym zamachu stanu w lutym 1921 r., żandarmeria uległa rozwiązaniu do końca roku, a jej członkowie weszli w skład nowo formowanej Narodowej Armii Iranu.
Dowódcy gen. Hjalmar O. Hjalmarson (sierpień 1911 r. – luty 1915 r.) płk Nyström (marzec 1915 r. – koniec 1916 r.) płk Gleerup (sierpień 1918 r. – koniec 1921 r.)
Linki zewnętrzne Historia Irańskiej Żandarmerii Rządowej (jęz. angielski)
Kategoria:Iran w XX wieku Kategoria:Wojsko irańskie Kategoria:Jednostki organizacyjne wojska utworzone w 1911 Kategoria:Jednostki organizacyjne wojska rozwiązane w 1921