Od 1940 był żołnierzem Związku Walki Zbrojnej w Warszawie. Był dowódcą III Rejonu Obwodu Wola. W powstaniu warszawskim dowodził kompania na Woli i na Muranowie w Zgrupowaniu „Leśnik”. Po przedostaniu się do Śródmieścia dowódca batalionu „Stefan” i dowódca pododcinka na północnym odcinku obrony w Grupie Śródmieście-Południe. Odznaczony 21 sierpnia 1944 Krzyżem Walecznych, oraz 9 września Srebrnym Krzyżem Orderu Virtuti Militari. Awansowany do stopnia majora. Po powstaniu zbiegł z transportu jeńców w drodze do Ożarowa. Jesienią 1944 inspektor szkolenia bojowego AK w Łowiczu.

Po wojnie, po krótkim pobycie w Kutnie, wyjechał na tereny ówczesnego województwa wrocławskiego. Od września 1945, w stopniu kapitana, był kierownikiem referatu I mobilizacyjnego i zastępcą komendanta Rejonowej Komendy Uzupełnień w Głogowie, z siedzibą w Nowej Soli.

Przez wiele lat jego nazwisko nie było znane. W publikacjach historycznych m.in. Adam Borkiewicza z 1957 występował wyłącznie jako kpt./mjr. „Stefan”. W 1969 we wspomnieniach Janusza Przedborskiego został zidentyfikowany jako „Stanisław Stefański”.